1)
چه زیبـــــــا بود ادای « من منِ» تو و آن خنــــدیدن و لرزان تن تو
دودستم شد همان شال خدا بافت که افتـــــاده به دور گردن تو
2)
ندادی بوسه های چسبنــــــــاکی ولی دانم بـــــه دیدارم هلاکی
دو ریشتر چشم تو کافیست تا که به لرزه افکنــــد این قلب خاکی
3)
پس از عمری که من را زجر دادی چه شد که اینطرف ها پا نهادی
دو دستم قفل شـــــــد دور تن تو بکش حبس ابــــــــد در انفرادی
سه تا رباعی :
1)
هرچند که هست منجلی در تاریخ اول شــــــــدنش شده ولی در تاریخ
خندیدن کعبه را ترک نامیدنــــــــــد آن لحظــــــه ی میلاد علی در تاریخ
2)
من : بی تو ستاره ها چه تن ها هستیم بد جور اسیر ماو مـــــن ها هستیم
امروز بیــــــــــــا که مـــــــن ترک بردارد ما مستجق خاک شدن ها هستیم
3)
امروز که هست دشنه در دیس تراز..... چشم نگران این جهان خیس تراز.....
آدم نشدی ومن از آن می ترســــــــم آدم شود ابلیس و تو ابلیس تر از .....
..به : دخترم مريم كه با آمدنش در 23/10 87 مرا لبريز عشق نمود ودر من رستاخيزي بپا كرد
دو چشمش معني تب ريز عشق است وبا او دل همه لبريز عشق است
بر وي سـردر دل ها نويسيد تولد روز رستاخيز عشق است
صغرا وكبرامي كني تا كي ؟! بيا مرد
تصميم كبرايت بگير آقا وبرگرد
اين بي سرانجامي چه دشوار است اينجا
چشم تمام بي كسان روشن كن اي مرد
برگرد وبا اكسيژن لبخندهايت
تغييرده حال وهواي جنگل زرد
اين پا وآن پا مي كني تا چند جمعه؟
حاضر نشو بي توبيفتم درتبي سرد
پس كوچه هاي شهرمان نام تو دارند
اما امان از مردماني پست ونامرد......
رفتي وتنها مانده ام برگرد آقا
با عرض پوزش از شما ؛ لطفا عقبگرد
آقا موجه هست اگر چه غيبت تو
هركس به پايانش رساند ؛كاراوكرد!
شعر از طهمورث اسكندري
می خوانم و می نویسم و ... آقا از... از راز مگو ، نگفتنی ها تا از...
چشمان ترا اگرچه هیچ حرف نداشت ازسر خط ابروی توخوانم یا از؟
***
دانی که چگونه حق ترا حاصل کرد یک عمربرای خلق تو ، دل دل کرد
از عاقبتت گریست، بر تربت تو آن گونه که خاک آدمی را گل کرد
***
آن روز که سیب سرخ می دزدیدیم در پای خدا چه بی حیا پیچیدیم
نفرین شده ی ستاره بیست و یکم کاینگونه به قرن بیست و یکم تبعیدیم
***
گه شاد و گهی آه دمادم هستیم مجموعه ای از پرسش مبهم هستیم
هرگز گنهی به پایمان ننویسند جز این که در این زمانه آدم هستیم
ممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممممم
دو بیتی ها
اگرچه در هوایت نیست جز من همه در دفتر تو ، بیست جز من؟!
از آن روزی که دیدم آن دو چشمت دو بیتی گوی چشمت کیست جز من ؟
***
درون دفترت گیسو طلایی نوشتم با سرشک آشنایی
مگر از صفر چشمت شرمساری که دایم دیده از من می ربایی
***
اگرچه دم زنم با نای چشمت من عمری خورده ام تیپای چشمت
سرجایم نشاندی مثل بوسه بلالم کرده آفریقای چشمت
***
ترا ای دل چه مبهم آفریدند بهشتی جنس شبنم آفریدند
بهانه بوده گندم ، این زمین را از اول بهر آدم آفریدند
